Dalyan
Omstreeks 1985 krijg ik een rollator. Zo’n ding is in die tijd een noviteit. Met schaamrode kaken wankel ik er achter en ik voel me diep beledigd als Vrij Nederland zegt dat de raadsman met zijn duwwagentje plechtig de rechtszaal binnen schrijdt.
De rollator gaat mee op vakantie naar Frankrijk. Daar zie ik in een bergdorpje een grijsaard achter een klein keuken tafeltje strompelen. Het spijt mij nu nog dat ik hem mijn rollator niet spontaan heb gegeven.
Twintig jaar geleden komt de scootmobiel, ook dan een nieuwigheid. Weer kost het mij veel moeite er zonder gêne mee rond te rijden. Een paar jaar later besluiten wij mijn bejaarde moeder iets bijzonders van de wereld te laten zien. Wij gaan naar Dalyan in Turkije, waar tempels in rotsen zijn uitgehakt, ooievaars vliegen en in elk water schildpadden zijn. De scootmobiel gaat mee met het vliegtuig. Dat kon toen nog probleemloos.
In Turkije is op het vliegveld veel bekijks. De mensen weten niet wat zij zien. Het is een genot met de scootmobiel door het paradijselijke Dalyan rond te rijden. In een plensbui laat ik hem buiten staan. Daarna wil hij niet meer rijden. Wat nu te doen? Weten de mensen hier iets van de techniek van een scootmobiel? Onze hotelbaas zegt zo iemand te kennen. Deze man neemt mijn karretje op een bakfiets mee. De volgende dag vertelt de hotelbaas bloedserieus dat de operatie is mislukt. Totaal uit het veld geslagen strompel ik naar het terras. Ik kan mijn ogen niet geloven, daar komt de fietsenmaker als een vorst op mijn scootmobiel aanrijden! Ik kan de man uit dankbaarheid wel zoenen en omhelzen na deze bijna doodservaring. Mijn vriend Han, een kenner van Dalyan, vertelt mij dat dit bij uitstek een typisch staaltje van Turkse humor is.